เจออาหารอร่อยแว้ววว

เมื่อทำงานที่เสียมเรียบเสร็จแล้ว ในวันเสาร์ที่ 27 ตุลาคม เวลาเที่ยงตรง
เดี๊ยนก็นั่งรถบัส แม่โขงเอ็กซ์เพลส ใช้เวลา 5 ชั่วโมงครึ่ง กลับมาสู่กรุงพนมเปญ นิวาสถานเดิม
ในขณะที่คนอื่น นั่งเครื่องบินในประเทศกลับ!! บินแค่ ครึ่งชั่วโมง

ระหว่างทาง รถหยุดให้ทานอาหารที่ จังหวัดกำปงธม
พวกชาวต่างชาติส่วนใหญ่ จะเดินไปเข้าร้านโอ่อ่า แต่เดี๊ยนเดินตามกลุ่มเจ้าถิ่นไปเข้าร้านหน้าสถานีดับเพลิง
เป็นเพิงๆ แต่มีขายอาหารหลายอย่าง เรียงรายอยู่ในตู้กระจก ดูมีอนามัย และน่ากินดี

มีปอเปี๊ยะแบบเวียดนาม (ชิ้นเล็ก แป้งใสๆ)
หมี่ผัด ข้าวแกง ก๋วยเตี๋ยว ขนมหวานแบบพวกเครื่องรวมมิตรบ้านเรา
แต่สายตาของเดี๊ยนไปกระทบกับ ...ขนมจีนค่ะ น้ำแกงใสๆ ดูจะไม่เผ็ด
ชี้ๆสั่งๆ รสชาติเข้าที แต่ชามใหญ่ชะมัด ใส่ผักพวกดอกแคเล็กๆกับใบอะไรไม่รู้
ก็เคี้ยวเพลินดี ดูได้สารอาหารเพื่อเสริมสร้างวิตามิน

พอคิดเงิน เดี๊ยนก็อาศัย ความรู้เรื่องตัวเลขที่เคยเรียนนับมาได้ถึงล้านแล้ว
จ่ายเงินไป รวมน้ำอ้อย 1 แก้ว ก็2,500 เรียล (ปีปันปรัมรอยเรียล) >ประมาณ 25 บาท

แฮ่ๆๆ ต่อไปก็ไม่ต้องพูดอังกฤษ ฮาวมัช? แล้ว
แค่นี้ก็ได้ราคาท้องถิ่น
เวลาถามราคาก็ "ปรอมาณ ? (แปลว่า เท่าไหร่)
คิดเงินก็บอก "กึดลย " เนียนๆๆๆ


พอรถมาถึงพนมเปญ ก็ให้รถตู้กับน้องล่ามชื่อเสาริด มารับที่ท่ารถบัส
กระเป๋าลากไฮโซ ก็ได้ขึ้นรถตู้ส่วนตัว ในที่สุด

ตอนนี้ สนิทสนมกับพนมเปญขึ้นเยอะ ทำตัวตามสบาย กินอาหารตามร้านข้างทางได้แล้ว
ไม่กลัวผงชูรสแล้ว เจอร้านอร่อยเยอะแยะ

ไก่ย่างเหลืองเหมือนที่ภาคใต้บ้านเรา
ยำมะม่วงเปรี้ยวสะใจ
เนื้อย่างเสียบไม้ เล็กๆ กินกะขนมปังผักดอง อารมณ์เหมือนหมูสะเต๊ะ
ขนมจีนน้ำแกงกระหรี่ ชามยักษ์ แนวๆเหมือนน้ำเงี๊ยว

อีกไม่กี่วัน...ว่าจะทำใจกล้า ขอกินไข่ข้าว!! (ไข่ที่เกือบเป็นตัวแล้ว เอาไปนึ่งอ่ะ เห็นคนเขากินกัน
แล้วมันทำหน้าตาเหมือนอร่อยโคตร)

.....เหอ เหอ เหอ